تاریخچه
منشاء (وسیله ای برای جوشاندن آب با مخازن آب و ذغال سنگ یا چوب) به قرن 18 برمیگردد و قبل از آن تقریباً ناشناخته است.
بسیاری فکر می کنند این محصول از اختراعات روسیه است در حالیکه چنین نیست و اسناد نشان می دهد که اولین بار محصولاتی با این طرح در آسیای مرکزی (چین) پدید آمدند و <هوگو> نامیده شدند.
اولین اثری که به دست باستان شناسان رسید 3600 سال قدمت داشت و در روستاهای آذربایجان پیدا شد.
شاید جالب باشد
کلمه سماور را ساکنان یاروسلاول او را “ساموگار” (“او خود را می سوزاند”)، ویاتیچی “ساموگری” (“او خود را گرم می کند”)، کورچان ها – “ساموکیپت” (“خودش می جوشد”) می نامیدند. حتی در زبان تاتاری به آن “تله” یعنی “قوری” می گفتند اما در نهایت واژه سماور از زبان روسی به ایران آمده و در آن زبان هم به معنی «خودجوش» است.

اولین نمونه ها
با قضاوت بر اساس اسناد، اولین نمونه ها از یک مکعب مسی توخالی شروع شدند. اما به سرعت، این فناوری بهبود یافت. آنها با بریدن ورقه های مس و مونتاژ کردن آنها از روی هم، مانند پارچه ای، شروع به ساخت آنها کردند
شاید جالب باشد
اولین سماورسازان ثبت شده در تاریخ ، برادران روسی لیسیتسین ، ایوان فئودوروویچ و نظر فیودورویچ بودند. آنها از کودکی در کارخانه برنج سازی پدرشان فئودور ایوانوویچ لیسیسین به فلزکاری مشغول بودند. در سال 1778 آنها یک سماور ساختند و در همان سال نظر لیسیتسین اولین کارخانه سماورسازی را در روسیه به ثبت رساند. شاید آنها مخترع سماور نبودند، اما اولین سماور سازان مستند بودند و طرح های متنوع و زیبای سماور آنها در طول تاریخ بعدی سماورسازی بسیار تأثیرگذار شد.

معمولاً از مس یا آلیاژش برنج
(برنج از آلیاژ به صورت عمده از فلز مس تولید میشود با مقداری فلز روی)
با این حال مدل های آهن، برنز نقره، طلا هم وجود دارند
اجزاء سماور شامل: بدنه، پایه و دودکش، روکش و دریچه بخار، دستگیره، شیر و کلید، امتداد و کلاهک دودکش، کاسه قطره چکان و قوری است.
شاید جالب باشد
سماورهای روسی دارای مهرهایی به صورت منفرد یا مزدوج میباشند. این مهرها که اغلب دارای دارای تاریخ هستند نشان دهنده این است که کارخانه سازنده در نمایشگاههای برگزار شده در سالهای مختلف چه امتیازهایی از طرف حکومت وقت کسب نموده و مهر مورد نظر به نوعی مشخصکننده کیفیت و اهمیت کالا بودهاست.